٨۴٩

از ١٣٨٧ به آن سو، بر بالاترین نقطهِ بلندترین سازهِ شهرِ تهران، شب ها چراغی سرخ، چشمک زنان، آرام می نگردمان.

به مردمانِ میرایِ خسته از روزهایِ اندوه و تلاش می اندیشد،

و پوچیِ همهِ قرن هایی که آن جا خواهد بود، به نظارهِ مردمانِ میرایِ خسته از روزهایِ اندوه و تلاش.

آبان ١٣٨٧

  
نویسنده : پایین ; ساعت ٢:۳٠ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٥ آبان ۱۳۸٧
تگ های این مطلب :هی