٨٠۴

پارادوکسی هست: می گویند وقتی ماشین ات به خرج افتاد، یا حتی کمی قبل از آن، بفروشی اش اقتصادی تر است. اگر این فرضیه درست باشد، طبیعتآ کسی که ماشین به خرج افتاده، یا حتی  نزدیک به آن، را از من میخرد رفتاری غیر اقتصادی انجام داده است. بسیار بعید به نظر می رسد همه کسانی که در همه این چند دهه، خودروی به خرج افتاده را با قیمتی کماکان بالا، مثلآ حدود سی درصد ارزان تر از خودروی نو می خرند، رفتاری غیر عقلانی انجام داده باشند. اگر خرید آن ها عقلانی ست، پس چرا من خودروی به خرج افتاده ام را به آن ها بفروشم؟ این خرید برای آن ها چه منفعتی دارد که خود من با نگه داشتن خودرو نمی توانم از آن بهره مند شوم؟ در این بین کدامیک اشتباه می کنند، خریدار یا فروشنده؟ احتمالآ هیچ کدام، ولی توضیح شفافی برای آن به ذهن ام نمی رسد.

پی نوشت یک: فرض این است که هم خریدار و هم فروشنده، خودرو را برای مصرف شخصی می خواهند.

پی نوشت دو: ماشین ام به خرج افتاده است.

  
نویسنده : پایین ; ساعت ۱۱:٥٩ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٩ امرداد ۱۳۸٧
تگ های این مطلب :تحلیل