۷۲۲

لذت بردن از یک ارتباطِ انسانی، بدونِ این که این لذت مثلآ ناشی از محتوای یک گفتگوی داغ باشه، یا این که ناشی از یک لذتِ بیرونیِ مشترک- مثل با هم غذا خوردن در رستوران- باشه. در واقع منظورم لذتی ست که به خاطر صرفآ حضور فیزیکی ِ یک آدم در کنارمون بهش برسیم، مستقل از این که در آن وقت به طور مشترک به کار بیرونی لذت بخشی مشغول باشیم یا به هیچ کار لذت بخشی مشغول نباشیم. این طوری که باشه اگر حرف هامون هم تمام شده باشه از با هم بودن خسته نمی شیم، و اگر کار جذابی هم نمونده باشه که انجام بدیم، باز هم در کنار هم بودن بهمون آرامش می ده. به نظرم این عمیق ترین، پخته ترین، و لذت بخش ترین فاز رابطه است با آدم ها. به ندرت رابطه هایی به چنین جایی می رسه. از طرفی، این از اندک ویژگی هایی ست که زناشویی رو عمیقآ لذت بخش و انسانی می کنه. وجهی از زندگیِ زناشویی ست که تقریبآ در هیچ کدوم از رابطه های روزانه وجود نداره.

  
نویسنده : پایین ; ساعت ۱٢:٢۱ ‎ب.ظ روز جمعه ٢٠ اردیبهشت ۱۳۸٧
تگ های این مطلب :تحلیل