۲۵۹

در نهایت بیهودگی اش بود که ناگاه به سراغش آمد تا به او بگوید که هنوز هم برای بودنش بهانه ای باقیست؛ و او تازه سرمست بهانه ای که برای بودن خود یافته بود بود که او رفت.

رفت تا به او بگوید که بیهوده بودنش حقیقی بود...

اسفند ۱۳۸۱

  
نویسنده : پایین ; ساعت ٥:۳٥ ‎ب.ظ روز جمعه ۸ اردیبهشت ۱۳۸٥
تگ های این مطلب :هی