۲۵۴

Prostitute: [to a Married woman] You are wholesailers. We are retailers.

(برگرفته از فیلم ۱۰، ساخته عباس کیارستمی)

سینمای بی پیام رو دوست دارم، سینمایی خالی از استعاره، بی ادعا، سینمایی که شعار توش نیست، سینمایی که قرار نیست کسی رو به راه راست هدایت کنه یا اندیشه مشخصی رو تبلیغ کنه. سینمای کیارستمی چنین سینماییست.

بعد از تماشای فیلمهای کیارستمی آدم خیالش راحته که نباید دنبال این بگرده که کارگردان چی میخواست بگه؛ کارگردان هیچی نمیخواد بگه، و این دقیقآ اون چیزیست که من رو مجذوب خودش میکنه.

کارگردانهای زیادی هستن که چنین رویکردی به سینما دارن، ولی فیلم ۱۰ کیارستمی از اون جهت یک شاهکاره که به غیر از داشتن محتوایی کاملآ رئال و objective ، فرم و تکنیکی منحصر به فرد رو به کار گرفته؛ به طوری که کاملآ قابل تصوره که بگیم فیلمنامه ای در کار نبوده و هیچ کس هم فیلم بازی نکرده، بلکه همه در برابر دوربینی مخفی قرار گرفتند که کارگردان جایی مخفی کرده. در چنین وضعیتی، نقش کارگردان در حداقل ممکن خودش محدود میشه به انتخاب سکانسهایی از زندگی آدمهایی که هستیم، بازیگر هم نقش بازی نمیکنه، بلکه نقش خودش رو زندگی میکنه. فیلمنامه هم محدود میشه به اینکه کارگردان در دنیای انسانها دنبال چی بگرده و دوربینش رو کجا مخفی کنه.

قطعآ، به لحاظ فنّی چنین سینمایی مثل سینمای هالیوود مجلل و پر آب و رنگ نیست، ولی در عوض به واقعیت زندگی انسانها بیشتر شبیه و باورکردنی تره.

فیلم ۱۰ رو خیلی دوست داشتم.

  
نویسنده : پایین ; ساعت ٩:٢٠ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢٩ فروردین ۱۳۸٥
تگ های این مطلب :سینما