۱۱۵۱

«آخرین نامه ی سال ۴۷ تاریخ ۲۱ اسفند را دارد؛ و خبر خاصی در آن نیست، جز این که «امشب از خانه ی شما که بر می‌گشتیم، پیاده آمدیم تا پل خواجو و تماشای رودخانه. آب رودخانه تا روی پل بالا آمده بود؛ و هوای ملایم اسفند قلب مرا می‌فشرد که چرا باید در چنین موقعیت و مکانی از عزیز خودم دور باشم؟ آب تا روی پل که همیشه محل عبور مردم بود را گرفته بود و خروشان می‌گذشت. نسیم بهاری می‌وزید، و منظره‌ یی بسیار عجیب و زیبا بود. جمعیتی زیاد آمده بودند تماشا، اما دل من بی‌حضور تو، مثل‌‌ همان آب رودخانه در تلاطم بود.»»

تا وقتی کسی هست/ محمد رحیم اخوت/ (در انتظار انتشار)

  
نویسنده : پایین ; ساعت ٢:٥٢ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۱۳ تیر ۱۳٩۱
تگ های این مطلب :داخل گیومه