۱۰۱۸

«سیزده ۵۹» یک عدد پرویز پرستویی از جنگ برگشته دارد که قرار است با جامعه‌ای که خیلی چیزهای آن عوض شده در تضاد قرار بگیرد. این قصه به نظرتان تکراری نیست؟ می‌گویند فیلم‌های قبلی سامان سالور- که هیچ کدام هم اکران نشد- فیلم‌های خوبی بوده. من که شانس دیدن آن‌ها را نداشتم، ولی تماشای همین یک ملودرامی که امروز دیدم، با این موضوع دست مالی شده، کافی ست که اگر نام این آدم پای فیلمی باشد برای خرید بلیط آن کمی احتیاط کنم. در ضمن، آیا می‌شود روزی بیاید که در این مملکت نوستالژی خون و مرگ و جبهه سایه‌اش را از سر سینما کم کند؟

 «ورود آقایان ممنوع!» را رامبد جوان ساخته. پیش‌تر از او «پسر آدم، دختر حوا» در روزی که احتمالن مقداری افسرده بودم کمی باعث خنده‌ام شده بود. این یکی ولی اصلن کمکی به سرگرم شدن یا خندیدن م نکرد. حالا آهسته آهسته حس می‌کنم در جامعه‌ای که محدودیت‌های مربوط به روابط زن و مرد عملن انحراف‌های اجتماعی چندش آوری را باعث شده، دست آویز قرار دادن این موضوع برای ساختن فیلم برای همین زن‌ها و مردهای غیر طبیعی، سو استفاده از دردشان به جای ارایه راه حل به آن هاست. به نظرتان چنین طنزی چقدر زورش می‌رسد یک غیر ایرانی- شما بخوانید آدم سالم- را بخنداند؟

  
نویسنده : پایین ; ساعت ٦:٥٥ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱٧ بهمن ۱۳۸٩
تگ های این مطلب :سینما