٩٩٠

(درباره عکس، درباره عکاسی-٢٠)

یک نوع عکاسی هست که توش سوژه ی واقعیِ روبرویِ لنز اون قدر مهم نیست که چیزی که در ذهن عکاس می گذره اهمیت داره؛ نوعی نوشتن یا شعر گفتن با دوربین منظورمه. فکر می کنم در یک کشور استبداد زده ممکنه دوربین عکاسی از خیابان بره به سمت داخل خانه. و باز در یک جامعه درگیر خرافات و تعصبات مذهبی، قابل پیش بینی هست که داخل خانه هم دوربین جرات نکنه از واقعیت های اون محیط داخلی عکس بگیره. در عوض عکاس خودش چیزی جدید، مبهم، و البته بی خطر می سازه و شروع می کنه ازش عکس گرفتن. نتیجه اش می شه نوعی عکاس-محوری در عکاسی، در تقابل با مستند نگاری.

در واقع، شاید بشه حدس زد که گسترش عکاسی هنری، و رکود عکاسی مستند، ضرورتآ به خاطر هنردوست بودنِ آدم هایِ دوربین به دستِ یک جامعه نیست.

  
نویسنده : پایین ; ساعت ٤:۱۳ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱٤ تیر ۱۳۸٩
تگ های این مطلب :درباره عکس، درباره عکاسی