٩٧۴

مردی هست به نام سیامک. دارد چهل ساله می شود. این آدم روزی روزگاری دانشجوی پزشکی بوده، ولی همان سال ها از دانشگاه اخراج می شود. حالا راننده مینی بوس است. غمگین است. از محیط اطراف اش جداست، و محیط شخصی اش هم خوشحال اش نمی کند. او، حالا، در آستانه چهل سالگی می خواهد چند روزی به کارهایی بپردازد که همیشه دوست داشته انجام دهد، ولی به دلایل مختلف از آن ها دوری جسته. می خواهد همه پرهیزها را بشکند، چند روزی کاملآ آن چه واقعآ دل اش می خواهد شود، و بعد از آن، در روز تولدش، به زندگی اش خاتمه دهد.

این موضوع فیلم «تنها دو بار زندگی می کنیم» بهنام بهزادی است که، دو سال بعد از ساخت اش، تازه این روزها- آن هم در طرح «اکران فرهنگی»-  در بعضی از سینماهای تهران قابل تماشا است.

«اکران فرهنگی» نام طرح جدیدی است که چند ماهی است در تهران اجرا می شود. خوب ی اش این است که می شود در بعضی از سینماها فیلم هایی دید که پیش از این هرگز شانس اکران عمومی نداشتند، و فقط اگر گوش به زنگ بودی، می توانستی در جشنواره فیلم فجر ببینی شان. فیلم هایی که همین الان هم که اکران محدودی دارند، برای مثلآ دو هفته آن هم روزی یک سانس، پیش می آید که تعداد تماشاگرها به حد نصاب پنج نفر نرسد. سه شنبه ها ی نیم بها اگر بروی، شاید مثلآ هفت نفر در سالن سینما باشند.  ولی خوب، برای کسی که کمدی های این روزهای سینماهای ایران حال اش را به هم می زند، این طرح تنها بهانه موجود برای سینما رفتن است.

  
نویسنده : پایین ; ساعت ٦:٠٠ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۱ دی ۱۳۸۸
تگ های این مطلب :سینما